viernes, 28 de agosto de 2026

Volver

    Hola (no se muy bien a quien le digo esto). Supongo que a un aespecie de mi mismo aunque sin mucha fe en ese uno mismo.

 

 Y que mejor que cuestionar ese  yo copiando un poema  que recientemente escribí sobre esa cuestión en gallego, esa lengua que me hace unos años  me revisitó de manera inesperada:  


BIOGRAFÍA

Onte, de camiño a casa,

a miña biografía

esboroouse en anacos:

aquí a miña infancia, alí

os anos de bacharelato, máis adiante o meu primeiro

amor. A cachiños

as miñas masturbacións

e a lectura de Pimentel eCernuda.



Que caos co 'eu'

e todo o que o rodea. Nin sequera sei

como saír á rúa

ou como chamarme.



Supóño que en cada fragmento sigo sendo

un

home, pero

en canto a ser español,

non

estou nada seguro. Nin sei

se sigo feliz—

totalmente ou só en parte.





Pola mañá facéranme

unha resonancia magnética

e diagnosticáronme ecos

da poesía de Ferrín e

rastroxos de Paul Auster

nas liñas. Nada serio,

dixeronme. Tome,

unha lixeira dose de autoficción nada mais

sair do leito.

 

 

Ahora la versión al castellano que casi casi escribí al mismo tiempo (cosas de la diglosia existencial):

 

 

BIOGRAFÍA



Ayer, al volver a casa,

se me rompió

la biografia en pedazos:

por aquí la infancia, por allí

el bachillerato, más allá el primer amor, en cachitos

las masturbaciones

y la lectura de Pimentel y Cernuda.

Vaya lío con el yo

y sus alrededores. No se

ni como salir a la calle

ni como llamarme a mi mismo.


Supongo que en cada cacho sigo

siendo

varón pero

lo de español no

lo tengo

nada claro. Tampoco se

si todavía soy feliz

entera o parcialmente.


Por la mañana me habían hecho

una resonancia

y me diagnosticaron ecos

de la poesía de Ferrín y

manchas de Paul Auster

en los renglones. Nada grave

me dijeron. Tómese

una autoficción por las mañanas.

 

 

BUENO, TODO ESTO PARA DECIR QUE COMO NO ME HE MUERTO TODAVÍA, REAPAREZCO Y BLOGOEXISTO.






No hay comentarios:

Publicar un comentario