Hola (no se muy bien a quien le digo esto). Supongo que a un aespecie de mi mismo aunque sin mucha fe en ese uno mismo.
Y que mejor que cuestionar ese yo copiando un poema que recientemente escribí sobre esa cuestión en gallego, esa lengua que me hace unos años me revisitó de manera inesperada:
BIOGRAFÍA
Onte, de camiño a casa,
a miña biografía
esboroouse en anacos:
aquí a miña infancia, alí
os anos de bacharelato, máis adiante o meu primeiro
amor. A cachiños
as miñas masturbacións
e a lectura de Pimentel eCernuda.
Que caos co 'eu'
e todo o que o rodea. Nin sequera sei
como saír á rúa
ou como chamarme.
Supóño que en cada fragmento sigo sendo
un
home, pero
en canto a ser español,
non
estou nada seguro. Nin sei
se sigo feliz—
totalmente ou só en parte.
Pola mañá facéranme
unha resonancia magnética
e diagnosticáronme ecos
da poesía de Ferrín e
rastroxos de Paul Auster
nas liñas. Nada serio,
dixeronme. Tome,
unha lixeira dose de autoficción nada mais
sair do leito.
Ahora la versión al castellano que casi casi escribí al mismo tiempo (cosas de la diglosia existencial):
BIOGRAFÍA
Ayer, al volver a casa,
se me rompió
la biografia en pedazos:
por aquí la infancia, por allí
el bachillerato, más allá el primer amor, en cachitos
las masturbaciones
y la lectura de Pimentel y Cernuda.
Vaya lío con el yo
y sus alrededores. No se
ni como salir a la calle
ni como llamarme a mi mismo.
Supongo que en cada cacho sigo
siendo
varón pero
lo de español no
lo tengo
nada claro. Tampoco se
si todavía soy feliz
entera o parcialmente.
Por la mañana me habían hecho
una resonancia
y me diagnosticaron ecos
de la poesía de Ferrín y
manchas de Paul Auster
en los renglones. Nada grave
me dijeron. Tómese
una autoficción por las mañanas.
BUENO, TODO ESTO PARA DECIR QUE COMO NO ME HE MUERTO TODAVÍA, REAPAREZCO Y BLOGOEXISTO.
No hay comentarios:
Publicar un comentario