sábado, 24 de octubre de 2026

Poeta en voz alta

 

Poeta da voz alta

Quen se eu berrase escoitaría a miña voz dende as ordes anxélicas. R. M. Rilke.


Para que os ceos te escoiten sen dúbida o primeiro é falar en voz alta, algo raro na poesía actual onde ás voces predominantes lles gusta falar en voz baixa, nun ton de segredo ou complicidade. Poesía pra cómplices e poetas que parecen desculparse por escribir poesía.

Carlos Oroza, que morreu hai moito tempo, foi un poeta de multitudes, aínda que esa multitude fora de dous. Nos seus tempos, enchía de atención e boureo salas e aulas de facultades e colexios. Mais hoxe poucos poetas temos con atrevemento, que ousen falar en voz alta, que atrevanse a dicir, a dictar. A poesía como ditadura, como unha voz que quere ser común, ser escoitada e atendida. Como voz que responde e esixe respostas porque non quere o noso silencio senón as nosas verbas e movementos . Pra falar con voz forte fai falta ter trás dun a presenza dun pobo en marcha que queira ser palabra en libertade. Por iso no é posible facelo en castelán onde o único cai detras é o mercado e por iso temos sorte en Galiza de que eiquí inda teñamos poetas sin medo, que falan en plural e non soamente pra os que tan preto. Poetas que queren que a sua voz poida ser ouvida nas ordes proletarias e celestes.



Poeta en voz alta

¿Quién, si yo gritara, escucharía mi voz desde los órdenes angélicos? R. M. Rilke.


Para que los cielos te oigan, lo primero es, sin duda, hablar en voz alta, algo poco habitual en la poesía contemporánea en castellano, donde a las voces predominantes les gusta hablar en tono bajo, con voz de secreto o complicidad. Poesía para cómplices y poetas que siempre parecen estar disculpándose de escribir poesía.

Carlos Oroza, fallecido hace ya mucho tiempo, era un poeta de multitudes, aunque esa multitud fuera de dos. En su época, llenaba las salas de conferencias y las aulas universitarias de atención y alboroto. Pero hoy en día pocos poetas tienen la audacia de hablar en voz alta, de atreverse a hablar, de dictar. La poesía como dictadura, como una voz que quiere ser voz común, ser escuchada y tenida en cuenta. Como una voz que responde y exige respuestas porque no quiere nuestro silencio, sino nuestras palabras y movimientos. Para hablar con voz firme, se necesita tener detrás la presencia de un pueblo en marcha que quiera ser palabra en libertad. Por eso no es posible hacerlo en castellano, donde lo único que hay detrás es el mercado, y por eso tenemos suerte en Galicia de seguir contando aquí con poetas sin miedo, que hablan en plural y no solo a los más cercanos. Poetas que quieren que su voz se oiga en los más altos órdenes proletarios.


No hay comentarios:

Publicar un comentario